Wat REACH in de praktijk lastig maakt, is niet de verordening zelf, maar het aantal bewegende onderdelen dat je tegelijk moet bijhouden. Een stof kan op de SVHC-kandidatenlijst staan zonder dat die al op de restrictie- of autorisatielijst staat, en dat kan later alsnog veranderen. Voor de ene stof geldt een concentratiegrens, voor de andere een volledig verbod op bepaald gebruik, en voor weer een andere stof geldt geen beperking maar wel een informatieplicht richting je afnemers.

Daar komt bij dat REACH niet op zichzelf staat: de CLP-classificatie van een stof bepaalt mede of en hoe die onder REACH wordt gereguleerd, en beide verordeningen worden regelmatig aangepast. Voor een organisatie die met tientallen of honderden verschillende producten werkt, is het bijna onmogelijk om dit allemaal handmatig actueel te houden, en één gemiste wijziging kan al betekenen dat je niet meer compliant bent zonder dat je het weet.